Zanim Honda wyprodukowała pierwszy samochód była znana z produkcji tanich motorowerów. Pierwszym zmotoryzowanym pojazdem z napisem Honda na zbiorniku paliwa był … rower, do którego zamontowano silnik o pojemności 50 cm3. Było to w 1947 roku. Początkowo montaż odbywał się w małym warsztacie należącym do Soichiro Honda. Rok później Honda rozpoczęła produkcję mopedów (rowerów z silnikami) i rozpoczęto ich sprzedaż na Tajwanie. Kilka lat później w ofercie było kilka motocykli oraz … moped Cub. Rynek azjatycki doskonale przyjął jednoślady Hondy.
Były tanie i proste. W ofercie brakowało pojazdu, który byłby większy od roweru z silnikiem i jednocześnie mniejszy od motocykla a przy tym był łatwy w prowadzeniu. Nowy pojazd miał być tak szybki jak popularne „setki”, ale jednocześnie bardziej przyjazny dla użytkownikam, dla którego często był pierwszym pojazdem w życiu. Tak powstał pomysł na model Super Cub, którego produkcję rozpoczęto w 1958 roku. Był to (i jest) najpopularniejszy model motoroweru w historii motoryzacji, którego produkcja kilka lat temu przekroczyła 100 milionów sztuk.
Pierwsza seria tego motoroweru miała oznaczenie C100 i była napędzana silnikiem o pojemności 49 cm3. Silnik o mocy 4,6 KM rozpędzał pojazd do 69 km/h. Konkurencja z podobnej „pojemności” w tym czasie uzyskiwała 3 KM. Skrzynka biegów miała 3 przełożenia. Super Cub był lekki – ważył 65 kg i mógł przewieść jedną osobę o „typowo azjatyckiej” posturze. Za siodełkiem zamontowano bagażnik, do którego można było mocować torby. Pojazd miał osiągi motocykla, estetyczny wygląd i był tańszy niż produkty zachodnich producentów.
Honda Super Cub C100 z 1958 roku
Źródło: Flickr
W ciągu kilku miesięcy Honda Honda musiała kompletnie przebudować warsztaty. Ilość zamówień liczono w tysiącach miesięcznie i napływały z całego świata. Szybko rozpoczęto sprzedaż w USA i Wielkiej Brytanii. Brytyjski Triumph jednak równie szybko wniósł zastrzeżenie do nazwy i Honda musiała zmienić nazwę modelu. Zamiast Super Cub wykorzystano pojemność silnika i od tego momentu na rynku USA i w Wielkiej Brytanii pojazd nosił nazwę „100”. Dwa lata później wprowadzono do produkcji model z rozrusznikiem elektrycznym.
Super Cub przynosił ogromne zyski. Dzięki temu Honda śmiało wkroczyła na rynek samochodów oraz na tory wyścigowe w Formule 1. Motorower okazał się na tyle udany, że zamiast go zastąpić – co kilka lat wprowadzano nowe silniki oraz zmieniono zawieszenie. Jedną z najważniejszych modyfikacji był nowy silnik przeznaczony specjalnie na rynek malezyjski. Z 86 cm3 pojemności uzyskiwał moc 7 KM i potrafił rozpędzić się aż do 100 km/h. W latach 80-tych na rynek malezyjski wprowadzono jeszcze mocniejszy napęd.
8 KM z 97 cm3 pojemności i prędkość maksymalna 110 km/h w motorowerze? Tak, ale w Europie i USA Honda stosowała słabsze silniki – moc około 6 KM wystarczała do osiągnięcia 70-75 km/h. W ofercie Hondy były wersje specjalne – dla listonoszy i myśliwych z dodatkowymi torbami. Tylko na rynek amerykański w latach 60-tych oferowano długą kanapę, na większości rynków pozostało pojedyncze siodełko. Była nawet wersja „terenowa” z innymi błotnikami i oponami. Rozwijał się również rynek akcesoriów dla tego modelu.
Super Cub był pierwszym pojazdem silnikowym większości amerykańskich nastolatków. W Azji służył całym rodzinom. Częstym widokiem były całe rodziny obwieszone torbami jadące na tym motorowerze. Bezpieczeństwo? Nie było ważne. Był to jedyny pojazd w rodzinie i po prostu służył przewożąc jednocześnie po kilka osób i ich cały „majątek”. W Azji był popularny przez niską cenę, w USA do jego popularności przyczyniła się oryginalna kampania reklamowa. Hasło reklamowe – „najbardziej przyjaźni ludzie jeżdżą Hondą” trafiło w gusta milionów klientów.
Kampania reklamowa Hondy
Źródła: iMotorbike, shoping260.top
Pomimo wielu lat produkcji Honda nie zmieniała wyglądu serii Super Cub. Nawet w latach 90-tych jako wyposażenie standardowe oferowano błotnik w stylu retro, osłony nóg i schowek pod siodełkiem. Zmieniono przedni reflektor z okrągłego na prostokątny. Wraz ze stosowaniem coraz mocniejszych silników zwiększono produkcję modelu z podwójną kanapą. W tym czasie stosowano silniki o mocy 8-9 KM co wystarczyło do przewożenia dwóch osób. W XXI wiek Super Cub wjechał niczym Vespa – w znanej formie, choć poddano go kolejnym modyfikacjom.
Super Cub wjechał w XXI wiek na tych samych 17-calowych kołach. Zmieniono przekładnię na 4-biegowy automat a silnik doczekał się wtrysku paliwa. „Szczeniak” stał się cięższy. Z początkowych 65 kg najcięższe wersje oferowane na początku XXI wieku ważyły od 93 do 95 kg. Wpływ na to miały większe silniki oraz dodatkowe wyposażenie. Od początku Honda używała tworzyw sztucznych do produkcji wyposażenia i pozostało tak do dnia dzisiejszego, ale to nie uchroniło pojazdu od zwiększenia masy własnej. Pomimo tego nie jest „rekordzistą” w swojej klasie.
W najnowszej generacji tego motoroweru stosuje się silniki o poj. 49 cm3 i 125 cm3. Najmocniejszy ma moc 9 KM i rozpędza motorower do 100 km/h. W obecnej formie Super Cub doczekał się przedniego hamulca tarczowego, ABS-u oraz LED-owego reflektora. Zmieniły się również obręcze kół. Zamiast drobnych szprych zastosowano grube w mniejszej ilości. Zmieniły się liczniki i kontrolki, ale wciąż szyba, która je osłaniała miała kształt tarczy. To nie zmieniło się przez pół wieku produkcji. Tymczasem wskazanie licznika produkcji …
Współczesna wersja na rynek azjatycki
Źródło: BikeWale
W 2017 roku liczba wyprodukowanych egzemplarzy przekroczyła 100 milionów. Jak to możliwe? Moce produkcyjne japońskich fabryk Hondy nie były wystarczające. Chcąc osiągnąć taki wynik Honda produkowała ten motorowej w kilkunastu fabrykach, m.in. na Tajwanie, w Belgii, Kolumbii, Indiach, Nigerii, Meksyku, Chinach, Wietnamie, Argentynie, Peru i Chinach. To pozwoliło obniżyć ceny i szybciej dostarczyć do klientów kolejne miliony wyprodukowanych egzemplarzy. Super Cub to symbol Hondy i jej najważniejszy produkt (obok serii Civic) w historii.