Po sukcesie Jeepa i podobnych konstrukcji, w latach 60-tych zainteresowanie nimi spadło. Bardziej zamożni klienci szukali auta o podobnych zdolnościach terenowych, ale nowoczesnego i lepiej wyposażonego o komforcie podróżowania choćby przeciętnego samochodu. Amerykanie mieli wybór – nowego Jeepa Wagoneera lub Harvestera Scouta. Europa miała problem – albo Land Rover, albo „wynalazki” z demoludów. Pod koniec dekady na oba rynki weszli Japończycy z nowoczesnymi Toyotami, Nissanami i Mitsubishi.
Rover widząc zagrożenie ze strony rywali na początku lat 60-tych rozpoczął pracę nad pojazdem łączącym cechy produkowanego od 1948 roku modelu z wygodną limuzyną. Auto było pomysłem Charlesa Spencera Kinga i nosiło nazwę 100SW (od rozstawu osi w calach). Założenia konstrukcyjne były następujące: średnia wielkość, zawieszenie na sprężynach śrubowych, duży, mocny silnik, hamulce tarczowe i prędkość maksymalna 100 MPH, czyli 160 km/h. Do tego 5 miejsc w kabinie i duży uciąg tak, aby można ciągnąć przyczepę z koniem.
Jak u standardowego modelu Land Rovera, karoseria prototypu wykonana została z aluminium. Panele nadwozia przymocowano do stalowej ramy. Tylko 3 drzwi, ale boczne szyby w tylnej części nadwozia przesuwne. Wnętrze bardzo przestronne o znacznej (jak na „terenówkę”) szerokości. Dostęp do tylnej kanapy poprzez uchylne oparcie siedzenia pasażera. Do tego pionowe klamki i lusterka na błotnikach. Stylistyka oszczędna, ale bardzo elegancka bez chromowanych dodatków czy innych niepotrzebnych udziwnień. Po prostu czysta forma.
Prototyp Range Rovera
Źródło: tomorrowstarted
Do luksusowej terenówki brakowało napędu. Zarówno diesle jak i benzyniaki Land Rovera nie były w stanie rozpędzić tego auta do pożądanych 100 mil/h. Były za słabe i z trudem przekraczały 120 km/h. Potrzebny był solidny silnik, najlepiej 6 lub 8 – cylindrowy. Wykorzystano silnik Buicka o 8 – miu cylindrach i poj. 3,5 dm3. Pomimo archaicznej konstrukcji osiągał 135 KM, co pozwalało rozpędzić się do zakładanej prędkości. Zużycie paliwa? Napęd na 4 koła, wysoka sylwetka i duży silnik sprawiły, że normą było 15 litrów/100km – na trasie.
Range Rover został zaprezentowany w 1970 roku. Od razu został dobrze przyjęty przez bogatą klientelę. Był na tyle elegancki, że można było nim pojechać na premierę do teatru i tak sprawny, że polne drogi nie stanowiły najmniejszego problemu. Z czasem okazało się, że „Range” potrafi znacznie więcej. Bez problemu podholuje przyczepę z łodzią na przystań a na niedzielnym polowaniu przejedzie przez najgorsze wertepy. Uniwersalne auto, choć za wysoką cenę. Za Range Rovera można było kupić limuzynę i starego Jeepa, ale tylko Range łączył cechy oby dwu pojazdów.
Prowadzenie Range Rovera nie było wcale łatwe. Kierownica nie miała wspomagania a na szybko pokonywanych łukach nadwozie znacznie się wychylało. Dopiero zmiany wprowadzone w 1980 wyeliminowały ten problem. Słynne pneumatyczne zawieszenie zyskał dopiero w 1993 roku, gdy gotowy do produkcji był jego następca. Wcześniej, bo w 1980 Range Rover stał się pełnowartościową limuzyną – zyskał parę bocznych drzwi i bardziej funkcjonalne nadwozie. Ostatni 3 – drzwiowy Range wyjechał za bramę fabryki w Solihul w 1986 roku.
Ciekawą wersją był kabriolet. Powstał bez błogosławieństwa Land Rovera. W przeciwieństwie do modeli ze stałym dachem „otwarty” Range Rover zamiast tylnej kanapy miał dwie ławki umieszczone wzdłuż nadwozia. Dach z tworzyw sztucznych był mocowany zaczepami do dolnej części nadwozia. Po jego założeniu auto niczym nie różniło się od zwykłego, 3 – drzwiowego Range Rovera. Jeden z kabrioletów wystąpił nawet u boku agenta 007 ciągnąc przyczepę z małym odrzutowcem w środku. Pod koniec lat 80-tych i na początku lat 90-tych powstawały również wersje z klasyczną kanapą i pełnymi drzwiami – zarówno w wersji krótkiej jak i dłuższej, 5 – drzwiowej.
Range Rover z filmu „Ośmiorniczka”
Źródło: pinterest
W związku ze znacznym spalaniem silnika V8 pod koniec lat 70-tych próbowano skonstruować silnik Diesla odpowiedni dla auta tej klasy. Firma Perkins chciała przebudować montowany już silnik, ale pomysł okazał się zbyt drogi. Dopiero w 1986 roku Land Rover podjął współpracę z VM – włoskim producentem silników. Silniki VM były nowoczesne a nawet przekombinowane, przez co auto stało się bardzo awaryjne (tak, to ten „wielogłowicowy”). 4 – cylindrowe silniki o poj. 2,4 lub 2,5 dm3 zastąpiono w 1992 roku własną konstrukcją o mniejszej awaryjności.
W okresie eksperymentów z dieslami Range odnosił sukcesy w rajdach terenowych. W swojej klasie odniósł dwa zwycięstwa w Rajdzie Camel Trophy – w 1979 i 1981 roku. Luksusowa terenówka wielokrotnie brała udział w tym rajdzie oraz innych rajdach przeprawowych odnosząc liczne sukcesy. Na ich trasach rywalizowała również z klasycznym Land Roverem, który nie miał szans na szybkich pustynnych odcinkach. W 1982 roku dla papieża Jana Pawła II zbudowano Papamobile na bazie Range Rovera. Auto było używane podczas wizyty papieża w Szkocji.
Na początku lat 90-tych sprzedaż Range Rovera nieco spadła. Pomimo wielu zmian auto nie było już tak nowoczesne jak podobne amerykańskie lub japońskie terenówki. W 1992 roku wprowadzono wersję z dłuższym rozstawem kół. Dodatkowe 8 cali sprawiło, że pasażerowie tylnego rzędu mieli więcej miejsca na nogi. Auto stało się przez to dłuższe oraz cięższe. Najdroższą wersję wyposażono w silnik o poj. 4,2 dm3, którego moc przekroczyła 200 KM. Najmocniejszy Range osiągał prędkość 180 km/h a do „setki” rozpędzał się po upływie niecałych 11 sekund.
5 – drzwiowy Range i Królowa Elżbieta II
Źródło: telegraph.co.uk
W 1994 roku zaprezentowano następcę Range Rovera. Wersję 1. generacji produkowano do 1996 roku. W tym okresie auto nosiło dodatkową nazwę Classic. Obecnie Range Rover to nie model a marka, w skład której wchodzą: „duży” Range Rover, nieco mniejszy Range Rover Sport oraz „mały” Evoque, który stylistyką nawiązuje do auta 1. generacji. Właścicielem marki w ciągu ostatnich 20 lat było BMW, później Ford a obecnie hinduska Tata Motors – pomimo tego Range Rover pozostał wierny koncepcji sprzed 40 lat.