W 1897 roku bracia Richard zalegalizowali prowadzony od kilku lat interes – warsztat mechaniczny, w którym naprawiano rowery. 5 lat później do interesu dołączył Henri Brasier. Pracował on m.in. dla Panharda i był odpowiedzialny za najważniejsze patenty tego producenta, które kopiowała prawie cała ówczesna branża. Pierwsze pojazdy pod wspólną marką były to głównie automobile średniej i wysokiej klasy. Spółka miała ambicje produkowania wyścigowych automobili co niezwłocznie uczyniono.
Konstrukcje Richard-Brasier próbowano promować poprzez sport. Doskonałą okazją był Puchar Gordona Bennetta w 1904 roku. Tam Leon Théry (mechanik i kierowca wyścigowy) na wyścigówce tej marki wygrał całe zawody czyniąc nową markę znaną i godną zaufania klientów. Pojazd napędzał 80-konny silnik o poj. 9,9 dm3. Wyścigówka brała udział w kilku wyścigach a rok później zastosowano w niej większy 11-litrowy silnik o mocy 90 KM. Współpraca pomiędzy Brasierem a braćmi nie trwała długo.
Leon Thery i Brasier – Puchar Godona Bennetta
Źródło: Sports Car Digest
W 1905 roku bracia Richard spółkę rozwiązali, ale Brasier pozyskawszy wiedzę i technikę opracowaną przez wspólników szybko założył własne przedsiębiorstwo. Bracia Richard powołali nową spółkę – UNIC, tymczasem Brasier powoli rozwijał biznes. Pierwsze modele przeznaczone dla klientów były wyposażone w 12-konne silniki i 4-biegową przekładnię, co w tym okresie było wyjątkiem. Wyjątkiem była rezygnacja z łańcucha napędowego, który wówczas był jedynym znanym elementem przenoszącym napęd.
Brasiery jako jedne z pierwszych były wyposażone w napęd przenoszony przez wał na tylne koła. Prawdziwy „kosmos”, ale też i problem, gdyż mechanizm często miewał liczne dolegliwości. Łańcuch stosowano wyłącznie w wybranych wyścigówkach, którymi Brasier ścigał się w okresie przedwojennym. Później z rozwiązania definitywnie zrezygnowano. Tymczasem konkurencja jeszcze w latach 20-tych XX wieku stosowała to rozwiązanie. Brasier nie był wyjątkiem pod względem nazewnictwa swoich modeli.
Jednym z bardziej rozpoznawalnych modeli Brasiera w pierwszej dekadzie XX wieku był model 12CV (tzw. „konie podatkowe”). Wówczas takie oznaczenie odpowiadało mocy około 22 KM. Piękna 4,5 – metrowa kareta rozpędzała się do 70 km/h. Pojazd był ciężki – 22 KM musiały rozpędzić pojazd ważący prawie 1800 kg (zabudowa typu phaeton). Podobną moc osiągał silnik lekkiego (540 kg) Forda T. Brasier wprowadzał do oferty większe silniki, które powstawały wyłącznie przez powiększanie dotychczasowych konstrukcji.
Brasier z 1906 roku
Źródło: Wikimedia
W czasie I Wojny Światowej Brasier był ważnym dostawcą dla francuskiego lotnictwa. Na licencji Hispano-Suiza produkował silniki lotnicze. Niestety silniki zmontowane przez Brasiera miały problem z utrzymaniem obrotów, przez co lotnicy nie mieli do nich zaufania. Co to oznaczało dla lotników? Prędkość wystrzałów z broni maszynowej ówczesnych samolotów była uzależniona od obrotów śmigła a zatem również silnika. Łatwo zgadnąć co mogło się wydarzyć podczas ostrzału z powietrza. I zdarzało się to.
Po wojnie oferta Brasiera ograniczała się do „karoc średniej i luksusowej klasy”. Linie modelowe były podzielone według pojemności silników i „koni podatkowych” – od 12CV do 30CV (do poj. 5,3 dm3). Na wystawie w Paryżu w 1924 roku Brasier wykupił stoisko w centralnej części hali aby pokazać swoje modele, ale niestety nie spotkały się z dużym zainteresowaniem zwiedzających. Inaczej było w sporcie, w którym Brasier był zauważalny. W tym samym roku Brasier odniósł sukces na jednym z najważniejszych wyścigów.
Model TB4 w 1924 roku na Le Mans został sklasyfikowany na 7 i 8 miejscu. Choć był to „produkt budżetowy”, wygrał z mocniejszymi konstrukcjami. To właśnie na produkcji 2-litrowego TB4 w tym czasie opierały się zyski Brasiera, ale w 1926 roku zrezygnowano z jego produkcji. W 1926 roku Brasier przeszedł kolejną zmianę struktury prawnej. Firma z trudem utrzymywała płynność do 1930 roku. Wpłynął na to m.in. kryzys finansowy na giełdzie oraz liczna konkurencja – Francuzi w tym czasie mieli do wyboru kilkadziesiąt(!) rodzimych marek.
Brasier TB4
Źródło: Pinterest
Brasiery wystawiano na wystawie w Paryżu w 1928 roku. Dziennikarze rozpisywali się o nich twierdząc, że pokazane podwozia są lepsze niż konkurencyjnych marek. Brasier pokazał wtedy szklice i podwozie nowego modelu, który mógłby być produkowany. Szukano inwestora, który mógłby pomóc firmie, ale trudno było przekonać kogokolwiek do udziału w ryzykownym interesie. Rok 1929 był ostatnim, w którym można było kupić nowego Brasiera. Marka powoli przechodziła do historii.
W 1930 roku produkcja została zamknięta. Pamiątką po firmie Brasier są zabytkowe, odbudowane pojazdy – głównie luksusowe tourery i tonneau, które często można podziwiać na konkursach samochodowej elegancji oraz na wystawach pojazdów zabytkowych. Producent w swojej niemal 30-letniej historii nie odniósł sukcesów – ani sprzedażowych, ani w sporcie (po za kilkoma wyjątkami). Brasier jest znany jedynie przez osiągnięcia Leona Thery i to dzięki jego historii marka nie została zapomniana.