Na początki lat 20-tych amerykańska motoryzacja za sprawą popularności modelu T Forda nie miała sobie równych. Samochody wykorzystywano na wszelkie możliwe sposoby. Problemem było tylko to, że nie wszystkim odpowiadało to, co wówczas powstawało w fabrykach GM czy Forda. Powstawały pierwsze firmy, które budowały specjalistyczne nadwozia na bazie podzespołów pojazdów fabrycznych, w tym: karetki, pojazdy gaśnicze, więźniarki czy pojazdy dla gastronomii lub handlu obwoźnego.
Przeczuwając, że to dobry interes, w 1922 roku Morris Markin założył przedsiębiorstwo Markin Automotive Body a na siedzibę wybrał Joliet w stanie Illinois. W nowym przedsiębiorstwie na bazie ówczesnych Chevroletów oraz Forda T do 1929 roku powstawało wiele odmian użytkowych, w tym również taksówki. W czasie „Wielkiego Kryzysu” firma znalazła dużego odbiorcę – korporację taksówkową Checker z Chicago. Już przed II wojną światową oferowano taksówki pod marką Checker, ale były to konstrukcje na bazie innych modeli.
Dopiero w 1958 roku Checker postanowił, że wyprodukuje auto dla „zwykłego” klienta. Dwa lata później na wystawie w Chicago pokazano model Superba, którego produkcję rozpoczęto w nowym zakładzie w Kalamazoo w „motorstanie” Michigan. Produkowany w latach 1961-1963 pojazd nie zyskał wielu „cywilnych” klientów, docenili go wyłącznie taksówkarze. Równolegle na płycie podłogowej Superby zbudowano nowy model Maraton, który był przeznaczony dla bogatszego klienta. Tak zaczęła się historia słynnej nowojorskiej taksówki.
Reklama prasowa Checkera
Źródło: cars-pics-db.com
Checker Maraton należał do średniej klasy pojazdów. W ofercie były dwa nadwozia: limuzyna oraz kombi. Każdego modelu były dwa rodzaje: limuzyna mogła mieć krótszy (120) lub dłuższy (129 cali) rozstaw osi a pojemne kombi, poza standardową wersją 5 – drzwiową, oferowano jako nawet 8 – drzwiowe kombi mieszczące 12 osób i ich bagaż. Ta ostatnia wersja powstała z myślą o lotniskach. Na początku oferowano tylko wersję z silnikiem o poj. 226 cali (3.7 litra), ale o kilku wariantach mocy: 80 (tylko sedan), 122 (tylko kombi) i 141 KM (obie wersje).
Pod koniec lat 60-tych Maraton doczekał się większych i mocniejszych silników, w tym m.in.: 155 – konnego V6 oraz 195 i 250 – konnych V8 Chevroleta. Najmocniejsza odmiana z 1969 roku miała moc 300 KM. Na potrzeby zarobkowego przewozu ludzi wykorzystywano głównie odmiany najsłabsze, gdyż silnik Continental nie przysparzał wielu problemów. Dopiero w 1980 roku Maraton doczekał się Diesla. Duże V8 o poj. 5.7 litra miało moc 125 KM. Dla taksówki nie było lepszego napędu, ale Amerykanie nie zrezygnowali z benzynowych V8.
Maraton miał być niezawodny – producent gwarantował przebieg 200 tys. mil. Oczywiście było to możliwe przy terminowej wymianie części eksploatacyjnych. Duże gaźnikowe silniki były odporne na miejskie korki a zużycie paliwa nie drenowało kieszeni. We wnętrzu żadnych luksusów – wersja „taxi” niezależnie od rozstawu osi miała dużo miejsca z tyłu, ale kabina była ascetyczna bez zbędnych chromowanych listew czy skórzanej tapicerki. Te elementy były dostępne tylko w wersjach dla klientów indywidualnych.
Checker jako radiowóz i pakowne kombi
Źródło: core77.com, wheelsage.org
Już pod koniec lat 60-tych większość korporacji taksówkowych zaopatrywała się u Checkera. Największa ilość zamówień pochodziła ze stanu Nowy Jork, w tym głównie z samego miasta. Na początku lat 70-tych auto stało się standardowym pojazdem wielu nowojorskich korporacji. Najczęściej zamawianym kolorem był oczywiście żółty. Na ten kolor już w latach 30-tych malowano taksówki. Ten zwyczaj kontynuuje się do dnia dzisiejszego, choć zamiast starego Checkera na zakorkowanych ulicach Nowego Jorku można znaleźć duże, żółte minivany Chryslera lub auta japońskie.
W latach 70 i 80 – tych w każdym filmie, którego akcja dzieje się w Nowym Jorku pojawia się słynna taksówka. Później, w latach 90-tych auto występuje w „Kevin sam w Nowym Jorku”. Auto, z racji podobieństwa udaje radziecką Wołgę w filmie „Park Gorkiego”. Gdy kręcono film, którego akcja była odsadzona w latach 50 i 60-tych, zamiast drogich klasyków do scen samochodowych wykorzystywano Checkery. Chyba tylko laicy nie zauważyli tego sprytnego oszustwa. Najsłynniejszym filmem z udziałem tego auta był „Taksówkarz” ze świetną rolą Roberta De Niro.
Checker Taxicab
Źródło: straighdope.com
Oryginalne taksówki Checkera montowano aż do 1982 roku. Pomimo upływu ponad 20 lat Marathon nadal przypominał oryginał z końca lat 50-tych. W latach 1982-2009 zakłady będące własnością marki nie wytwarzały już własnego pojazdu a tylko części dla Cadillaca oraz niektórych modeli koncernu GM. Na początku lat 90-tych rolę słynnego „Yellow Cab” stopniowo przejmowały długie, 5,5 metrowe Fordy Crown Victoria oraz równie wielki Chevrolet Caprice – jedyne i ostatnie, prawdziwe „krążowniki szos” jakie pozostały na rynku.
W ostatnich latach te zostały zastąpione przez mniejsze i ekonomiczne auta japońskie. Wśród nich dominują minivany oraz małe SUV-y. Nadal obowiązującym kolorem karoserii jest żółty a na boku nadwozia znajduje się długa, wąska naklejka w żółto – czarną szachownicę. Na podstawie pakietu ustaw oraz przeprowadzanej w 2009 roku restrukturyzacji amerykańskiego przemysłu samochodowego marka Checker zniknęła z rynku motoryzacyjnego i zapewne już nigdy nie wróci.